Na co zwracać uwagę kupując szczeniaki?

Zakup szczeniaków to pozornie proste zadanie. Jednakże wybór psiaka to bardzo ważna decyzja i jest kilka aspektów zakupu psiaków, na które należy zwrócić uwagę.

 

Na początku powinniśmy zdecydować jakie psiaki chcemy. Oczywiście to już po wyborze rasy psów. Pytanie, czy chcemy mieć psiaki z rodowodem, czy szczeniaki po nierodowodowych psach. Jeżeli nie planujemy wystawiać psa na wystawach psów, wtedy wystarczy nam psiak bez rodowodu - wystarczą zwykłe psy rasowe. Jednak, jeżeli planujemy chwalić się psiakiem na wystawach i konkursach, wtedy nie obejdziemy się bez rodowodu, i wtedy zazwyczaj powinniśmy zwrócić uwagę na przeszłość rodziców szczeniaka i historię hodowli psów.

Zakładając, że chcemy zwykłe szczeniaki - takie do domu, dla rodziny, kolejną kwestią jest poszukanie ogłoszeń. Najprościej znaleźć psiaki w internecie. Jest wiele serwisów o tematyce "sprzedam psy" - z darmowymi ogłoszeniami psiaków. Znalezienie szczeniaków wybranej rasy psów nie jest trudne. Powinniśmy jednak poszukać w internecie opinii na temat danej hodowli. Psiaki bez rodowodu nie są badane pod kątem wad rasowych, czyli cech szczeniaków, które odbiegają od wzorca rasy. Takie wady mogą nawet prowadzić do poważnych wad zdrowia i problemów ze zdrowiem w przyszłości.

Jak już zakupimy psiaki ważne jest by je zaszczepić. Zazwyczaj hodowca przeprowadza pierwsze szczepienia szczeniaków. Po zakupie psiaka wystarczy wykonać tylko kolejne dwa szczepienia. Musimy też zarejestrować szczeniaka - wyrobić książeczkę, w której weterynarz będzie wpisywał choroby i szczepienia w przyszłości.

Gdy zadbamy już o wyżej wymienione rzeczy wystarczy już tylko odpowiednio żywić, opiekować się i wychować psiaka :). Jak widać psiaki wymagają bardzo dużego zaangażowania. Zajmowanie się szczeniakiem podobne jest do zajmowania się nowym dzieckiem, trzeba dbać o wszystko.

http://www.publikuj.org/na_co_zwracac_uwage_kupujac_szczeniaki_557.html

Polacy coraz lepiej dbają o swoje pieski

Mimo pojawiających się w mediach coraz to nowych przykładach znęcania się nad psami, według statystyk Polacy zdają się coraz lepiej dbać o swoje pieski. Notuje się coraz mniej przypadków znęcania się nad psami.

 

Według danych z Głównego Urzędu Statystycznego w roku 2007 zanotowano aż o prawie 23% mniej przypadków znęcania się nad psami. Oczywiście są to tylko zauważone przypadki, jednak możemy przypuszczać, że przekładają się na całą statystykę i wszystkich właścicieli piesków. Tym bardziej, że w tym samym czasie liczba inspektorów uprawnionych do kontroli traktowania zwierząt wzrosła o 38%. Polacy lepiej dbają nie tylko o pieski. Zmalała też liczba zanotowanych przypadków znęcania się nad kotami i innymi zwierzętami. W tym też zwierzętami gospodarskimi. Dla wszystkich zwierząt liczba ta zmalała o prawie 24%. Wśród województw najwięcej nieodpowiedzialnych właścicieli psiaków jest w województwie mazowieckim - tam zanotowano aż 75% wszystkich przypadków znęcania się nad psami. Jest to czarne województwo jeżeli chodzi o traktowanie piesków. Kolejne są województwo wielkopolskie i dolnośląskie, które jednak z mazowieckim równać się nie mogą. Jak pokazują statystyki Polacy coraz stają się coraz bardziej odpowiedzialni, jeżeli chodzi o pieski. Kupując psy z ogłoszenia zdają się wiedzieć, z jakimi obowiązkami się to wiąże. Chociaż schroniska dla psów ciągle są przepełnione biednymi pieskami porzuconymi przez ich właścicieli, którzy zazwyczaj zaspokoili swoją ciekawość, chęć odmiany i po kilku miesiącach oddają pieski.

http://www.publikuj.org/polacy_coraz_lepiej_dbaja_o_swoje_pieski_633.html

Psy rasowe nie tylko do zabawy

Nie każdy wie, że psy rasowe niegdyś nie służyły jedynie do zabawy i towarzystwa - tak jak jest to teraz. Kiedyś psy hodowano tylko po to, by pełniło określone funkcje.

 

Nie każdy wie, że psy rasowe niegdyś nie służyły jedynie do zabawy i towarzystwa - tak jak jest to teraz. Kiedyś psy hodowano tylko po to, by pełniło określone funkcje.

Większość z obecnych ras psów powstała po to by spełniać określone zadania. Wzorce tych ras zrodziły się poprzez wieloletnie  i wielopokoleniowe selekcje, dobieranie cech tak by wyłonić najbardziej charakterystyczne osobniki - tak by utworzyć wzór rasy psów, która najlepiej nadaje się do funkcji, które ma spełniać.

Najczęściej hodowano rasowe psy myśliwskie i obronne. Niektóre psy myśliwskie musiały mieć dobry węch, musiały umieć znaleźć zwierzynę w gąszczu lasu. Inne psy rasowe do polowań musiały być silne i zwinne by móc pokonać ciężką zwierzynę. Jeszcze inne musiały dobrze pływać, a jednocześnie ich charakter nie mógł pozwolić na to, żeby psy te zjadły upolowaną zwierzynę. Rasowe psy obronne musiały być silne i groźne, ale cechy ich charakteru nie mogły pozwolić na zwrócenie się tych psów przeciwko właścicielowi.
Jest wiele innych ras psów, które hodowane były dla innych cech - psy pasterskie, tropiące, pociągowe i inne. Wszystkie psy rasowe łączy to, że powstały po to, by odpowiednio służyć ludziom.

Taką rasą użytkową jest na przykład Beagle. Jest to rasa, która powstała w średniowieczu, której funkcją było polowanie w sforach na niewielkie zwierzęta - zające, lisy. Psy Beagle mają świetny węch, który pozwala im na dokładne tropienie zwierzyny - zarówno zdrowej, jak i postrzelonej (tropienie po krwi). Dziś większość właścicieli psów Beagle trzyma je dla towarzystwa i do zabawy, niewielu zdaje sobie sprawę z tego, że rasa ta powstała tylko po to, by spełniać określone funkcje, by móc pomagać ludziom.

Ale nie ważne czy pies rasowy, który mamy, został stworzony po to, by pomagać przy polowaniach, tropić zwierzynę, chronić owcy czy ciągnąć sanie należy mu się dużo ciepła i radości. Każdy pies powinien być traktowany na równi i każdy, nawet mieszaniec powinien być szczęśliwy w rękach swojego pana.

http://www.publikuj.org/psy_rasowe_nie_tylko_do_zabawy_849.html

Husky syberyjski - historia

Dopiero niedawno, bo w 2004 roku przeprowadzono badania DNA, które jednoznacznie przesądziły o tym, że Siberian husky jest pierwotną rasą psów, a do tego bardzo starą, o czym świadczą odnalezione na Syberii malowidła naskalne pochodzące sprzed roku 2.

 

Dopiero niedawno, bo w 2004 roku przeprowadzono badania DNA, które jednoznacznie przesądziły o tym, że husky syberyjski jest pierwotną rasą psów, a do tego bardzo starą, o czym świadczą odnalezione na Syberii malowidła naskalne pochodzące sprzed roku 2000 p.n.e. Rasa ta w prostej linii pochodzi od psów plemienia ze wschodniej Syberii - Czukczów, ale także od psów żyjących niegdyś na terenach północnej Syberii, hodowanych przez Kamczadałów, Koriaków i Jagakirów. Ludziom w tamtych czasach psy potrzebne były przede wszystkim do transportu towarów oraz do polowań. Ludy te najbardziej ceniły sobie wytrzymałe osobniki, stąd zostawiano tylko najlepsze suki, a wszystkie samce, poza tymi, które prowadziły zaprzęgi, kastrowano, by pomóc im w utrzymaniu tłuszczu na ciele. Husky syberyjski był idealnie nadający się do takich celów, ponieważ potrzebował mało pokarmu z racji swoich niewielkich rozmiarów, ale był na tyle silny, że mógł ciągnąć upolowaną zwierzynę z umiarkowaną prędkością na stosunkowo długich dystansach, tj. zaprzęg składający się z 20 psów potrafił w ciągu 6 godzin przebyć odległość 120 km, ciągnąc przy tym ładunek o wadze 600 kg. Z tego powodu psy te były wykorzystywane przez Rosjan do transportu pasażerów oraz poczty - pokonywały dziennie w dość szybkim tempie nawet do 180 km. Sama nazwa "husky" znaczy ochrypły - dawniej tym mianem określano wszystkie psy wykorzystywane do ciągnięcia sań, a obecnie nazywa się tak tylko i wyłącznie tę rasę. Husky syberyjski został sprowadzony na Alaskę w 1908 roku przez rosyjskiego handlarza futer Williama Goosaka. Być może jednak dotarły tam już wcześniej. W tymże roku Scotty Alan zorganizował w miasteczku Nome pierwsze wyścigi psich zaprzęgów "All Alaska Sweepstake", w których udział wzięły psy sprowadzone przez Goosaka. Początkowo nikt nie wierzył w ich możliwości wyścigowe z racji małych rozmiarów. Okazało się jednak, że w wyścigu zajęły III miejsce i odtąd zaczęły zwyciężać. W 1910 roku John Johnson uzyskał rekordowy czas, tj. 74 godziny, 14 minut, 39 sekund, pobity dopiero w 1983 roku. Zwycięstwa huskich kontynuował w latach 1915-1917 Leonard Seppala, którego psy dały początek hodowli rasy w Ameryce. Norweski badacz Roald Amundsen sprowadził na Alaskę siberiany, które miały wziąć udział w niedoszłej do skutku z powodu wybuchu I wojny światowej ekspedycji naukowej na Biegun Północny. W 1925 roku we wspomnianym już wcześniej miasteczku Nome na Alasce miała miejsce epidemia dyfterytu. Potrzebna była surowica, której transport możliwy był tylko drogą lądową, gdyż warunki pogodowe uniemożliwiały transport powietrzny. Surowicę zatem dostarczyły zaprzęgi huskich, które szybko pokonały trasę z Anchorage do Nome. To wydarzenie spowodowało, że Amerykanie docenili tę rasę jeszcze bardziej. W 1930 roku husky syberyjski został uznany oficjalnie przez American Kennel Club za odrębną rasę. Krzyżowanie huskich z miejscowymi psami doprowadziło do uzyskania typu uniwersalnego. Psy te używane były w sporcie oraz do pracy - głównie do przewożenia ładunków. Federation Canine Internationale (Międzynarodowa Federacja Kynologiczna) uznała rasą dopiero w 1966 roku. W latach 50-tych XX wieku w Ameryce Północnej kwitła hodowla huskich, wtedy też pierwsze osy zostały przywiezione do Europy, a do Polski przyjechały w 1983 roku ze Szwecji, a potem z Czech. Jednak dopiero w połowie lat 90-tych przywieziono naprawdę dobre egzemplarze ze Stanów Zjednoczonych, Szwecji i Meksyku. Aktualnie siberiany hodowane w Polsce doganiają światową czołówkę. Boom na te psy powstał wraz ze wzrostem popularności sportów zaprzęgowych. Wciąż rosnące nimi zainteresowanie i swoista moda na trzymanie huskich także w ciepłych krajach południowych oraz mieszkaniach spowodowały spadek jakości rasy.

http://www.publikuj.org/husky_syberyjski_historia_1319.html

Historia jamników

Wizerunki psów o długich tułowiach i krótkich kończynach pojawiły się już na ścianach staroegipskich świątyń. Kamienne i gliniane figurki podobnych do jamników psów odnaleziono w Meksyku, Grecji, Peru i Chinach.

 

Wizerunki psów o długich tułowiach i krótkich kończynach pojawiły się już na ścianach staroegipskich świątyń. Kamienne i gliniane figurki podobnych do jamników psów odnaleziono w Meksyku, Grecji, Peru i Chinach. Niektórzy uważają tę rasę za czysto germańską, gdyż podczas wykopalisk w licznych rzymskich osadach na  terenie dzisiejszych Niemiec znaleziono szczątki zbliżone do szkieletu jamnika. Pierwszą rasą jamnika był osobnik krótkowłosy. Jednak ich krótka sierść nie chroniła zwierząt przed zimnem w czasie polowań. Postanowiono więc skrzyżować jamnika krótkowłosego ze spanielem w wyniku czego powstała nowa odmiana jamnika - jamnik długowłosy.  Jamnik szorstkowłosy jest krzyżówką jamnika krótkowłosego, teriera szkockiego, dandie dinmont terriera i małego sznaucera. Pierwszego jamnika szorstkowłosego zaprezentowano na wystawie w Niemczech w 1883 r.- miał na imię Mordax. Na przełomie XIX i XX przestano polować na lisy i borsuki z użyciem jamnika. Skrzyżowano więc jamnika krótkowłosego z miniaturowym pinczerem - powstał jamnik o karłowatych rozmiarach - jamnik króliczy, którego zaczęto używać w polowaniach na króliki. Był bardzo mały, mógł wbiec za gryzoniem do króliczej norki.
Jednego z pierwszych jamników krótkowłosych "zaadoptował" w 1884 r. Albert Sachsen Coburg Goth - książę Anglii. Jamniorki były jego ulubionymi psami, więc zaczął je rozpowszechniać na angielskich wystawach. W 1887 r. jamniki wyeksportowano za ocean, do Kanady i Ameryki. W latach 60 i 70 jamnik był najmodniejszym psem. W latach 80 najpopularniejszym był jamnik szorstkowłosy - stanowił 3/4 populacji jamników i zajął miejsce jamnika długowłosego. W latach 60 "królował" jamnik krótkowłosy. W Stanach Zjednoczonych jamnik od 10 lat utrzymuje się w czołówce najpopularniejszych psów. W Brytanii zajmuje 11 miejsce, w Europie północnej, Austrii i Szwajcarii obejmuje wysokie miejsca. W Niemczech w kategorii psów myśliwskich zajmuje 2 miejsce.

 

http://www.publikuj.org/historia_jamnikow_1997.html